viernes, 25 de febrero de 2011


I've made wrong turns, once or twice. Bad decisions, but that's allright. You can see it, welcome to my silly life..
Mistrated in this place, feeling like ''miss no-understand'' , ''miss no-way, -it's- all- good'' but it didn't slow me down.
Mistaken, always second guessing, underestimated, look, i'm still around.
Don't you ever ever feel like you're less than all, like you're nothing? It's complicated but you have to look how big you can make it.
(y ahora mientras el mundo gira yo me trago el miedo, es tan ''agradable'' la mentira... por eso traté y traté y traté de evitarlo, pero me pasé y por eso fué una perdida de tiempo, asi que ahora solo me resigno a pensar que you're fucking perfect to me(:)

viernes, 18 de febrero de 2011

Duele perdonar pero más duele olvidar, por eso nunca te dejaré de querer..


y en tu sonrisa y en tu voz, aun queda algo de los dos...

sábado, 12 de febrero de 2011

¿Y si asumimos que todo se ha jodido pero seguimos juntos? Podemos aceptar que discutimos mucho, que ya apenas nos acostamos, pero que no queremos vivir el uno sin el otro. De ese modo podemos pasar la vida juntos. Infelices, pero felices de no estar separados.
-Nunca he dicho que no te quiera.
-Tampoco has dicho que lo hagas.
-Siempre le buscas tres pies al gato.
-Todo sería más fácil si me dijeses la razón por la que no quieres que estemos juntos.
-Tú y yo somos como un coche mal asegurado. No cubrimos los daños a terceros, enana.
-No sé si reírme o llorar.
-Ríete, que estás más guapa.
Ara mateix m'apareixes aquí davant i t'escanyo, et juro que et matava. ES POT SABER QUE HE FET JO? QUINA RÀÀBIA! M'estàs 4 dies sense dir res i el primer que em dius es un no cal que diguis res. I DESPRÉS A SOBRE SÓC JO! JODER! Que el meu gran error va ser estimar-te com ningú ha fet i com ningú farà, ho sé, I SÉ QUE HAIG D'ASSUMIR-HO, i el dia que tu ho assumeixis serà massa tard, perquè jo vull oblidar-me de tu, vull oblidar-te, vull recordar sense fer-me mal, més mal.
PERQUÈ ETS COM LA SOGA QUE M'AGUANTA I M'OFEGA AL MATEIX TEMPS? Avui fa un any que em vas deixar, i avui justament AVUI ens hem tornat a barallar desprès de tant de temps. Odio tot això, ho odio i ara mateix t'odiot'odiot'odio a més no poder.
Perquè vam tenir que deixar enrrere tots aquells sentiments? Perquè vam voler acabar amb tot allò? Encara em ressona el teu últim t'estimo a l'orella, encara recordo com em miraves, com em tocaves, com si fos la nina més fina, la nineta dels teus ulls, la cosa que protegiries fins la fi del món... Perquè vam preferir amagar-ho tot? Deixar que acabés? Posar fi a la nostra història, la que durant tant de temps havíem estat buscant? Jo volia continuar encisada pel teu somriure, m'era igual viure com una estúpida enamorada de tu, SI, I HO CRIDARIA FORT, ESTAVA ENAMORADA DE TU! Ara penso realment si sempre has sigut així o es que realment mai et vaig arribar a conèixer del tot. Perquè tens por a enamorar-te? T'ho diria 50 cops més si fes falta, saps que aquest és el teu gran error.
Ara mateix em tens ràbia, però saps perquè? Perquè saps que sóc la única persona d'aquest món que t'ha aconseguit canviar, perquè saps que quan em veus no pots amagar res, que se't posa aquell somriure de qui està enamorat, i intentes amagar-ho, però em busques a cada instant com si fos l'últim en que poguessim estar junts, perquè saps que sempre m'has volgut. I no, no és per tirar-me flors ni res per l'estil, saps que sovint faig justament al contrari. Però et fa por tot això. Et fa por enamorar-te perdudament de mi i que algú pugui ''controlar-te''. I tu creus que no ho sé. I amb això podria fer-te mal, molt mal. Però no. Jo no m'oblido de qui has sigut en la meva vida. Vas ser la raó per la que m'aixecava durant un temps. I tampoc em fa por reconèixer tota la nostra història. Jo no m'amago. Jo no tinc por.

domingo, 6 de febrero de 2011

Por los besos que aun nos quedan en la boca, por los miles de homenajes que nos dimos, por nadar y no guardar nunca la ropa, por los dedos jugetones del destino, porque fuimos lo que fuimos, porque fuimos lo que fuimos...


(Porqué puesto a confesarte, aun tengo miedo a tenerte delante, porqué en cuanto me descuido me atropella algún recuerdo en el pasillo, porque no puedo negarte, que te quise sin querer y más que a nadie...)

miércoles, 26 de enero de 2011

DESESPERACIÓN.
Un campeón del mundo cae, un campeón del mundo se desespera, un campeón del mundo llora, se levanta y sonrie, sueña, lucha, se preocupa, mantiene la cabeza firme, la mirada al frente, la mente fría, no olvida sus orígenes, mantiene los pies en el suelo. Un campeón del mundo hace feliz a los suyos; a los que le siguen, a los que quiere, y a los que faltan por nombrar. Un campeón del mundo demuestra que nada es imposible. Un campeón del mundo extrovertido e introvertido a la vez. Un campeón del mundo que me ha cambiado la suerte, que me ha cambiado la vida, que me ha cambiado todo. Un campeón del mundo que me ha enseñado que si caes te levantas y sigues. MI CAMPEÓN, lo más grande de mi vida. Y aún no sabeis quién es él? Su nombre es Marc Márquez, su pasión el motociclismo, y es todo un campeón del mundo.