lunes, 6 de septiembre de 2010

Agafo aire. Un, dos,tres. Torno a respirar. No sé si el que m'ha fet mal han sigut les teves paraules o la ràbia de veure com te'm escapes de les mans. Que m'ajudaries no? esclar esclar... I jo et dic que no passa res quan suposo que em moria de ganes de fer-te un petó. Si.. és això segurament. Smeeeeec. Et diria tantes coses ara mateix si et tingués aqui, pero ara mateix deus estar ocupat pensant en que faràs per no creuar-te amb mi. I si, jo suposo que hauria de fer el mateix. Espero que tornis amb mi amb normalitat.. saps que jo no puc viure sense tu, i sé que en el fons, tu tampoc (m'ho has reconegut) em vas prometre que sempre estaries aquí, tan per fer-me oblidar com per fer-me riure, i fer que la petitona no es ralli. Smec un altre cop. M'agradaria tenir els cullons suficients com per passar-te aquest text... Pero no. Ara em resigno escoltant a thousand miles (si, ja sabries que vol dir) mentre per el meu cap ronda un: y a ti que te supo tan mal que yo me encariñara con esa facilidad (ja m'entendries) Odio que m'escoltis i m'entenguis tant..

domingo, 4 de julio de 2010

Scarlett,
Antes de que sigas con esto quiero recordarte el 7 de septiembre de 1988. Fue la primera vez que te vi. Leías menos que cero, llevabas una camiseta de ''Guns N Roses''. Jamás había visto nada tan perfecto. Recuerdo, recuerdo que pensé que tenía que tenerte o moriría. Luego dijiste que me querías, en el baile de fin de curso, y me sentí tranquilo y a salvo. Ya que pasara lo que pasara a partir de ese día las cosas ya nunca me irían mal, porque te tenía a ti. Pero luego, luego me hice mayor y perdí el rumbo, y te culpé de mis fracasos. Ya sé que crees que tienes que seguir con esto hoy, y yo no quiero que lo hagas. Supongo que si te quiero debería apartarme de ti...

viernes, 4 de junio de 2010

Saps aquella sensació de voler marxar i no tornar mai més? De cridar fins a quedar-se sense veu? De plorar fins a que no et quedin llàgrimes? De voler deixar de recordar ja d'una puta vegada? De veure com ja s'ha acabat tot i no voler acceptar-ho, i sentir-te enganyada i imbécil per seguir aqui?...







Doncs així és com estic jo ara.

domingo, 23 de mayo de 2010

-A veces interpretamos las palabras de la manera que nosotros queremos escuchar.

sábado, 22 de mayo de 2010

Hay cosas que uno no puede hacer solo, discutir, subirse y sujetar una escalera a la vez, o jugar a un juego. Yo toda mi vida he pensado que lo ideal era compartir tu vida con otra persona, por muy extraña que fuera la pareja. De echo, hay parejas que se acaban convirtiendo en trios, parejas que van quedandose sin pareja y que no se puede evitar el miedo de no estar a la altura. Hay parejas que son imposibles por definición, por historia y por física, aunque no por química, o parejas en que la química se ha ido gastando aunque sigan compartiendo una familia, familias donde en algun momento hubo una pareja, parejas que fueron en algun momento y ya no son nada, y eso es lo que mas miedo da en la vida, cuando la pareja se rompe, sea por lo que sea, la primera sensación que se tiene es de pánico, miedo al cambio, a la perdida de control sobre nuestras vidas, un miedo a estar solo, pero cuando se llega a esa soledad, uno se da cuenta de que la ruptura, puede llevarnos a un lugar mejor... Hoy es el primer día del resto de mi vida, porque desde hoy creo que lo más importante de esta vida es saber volar solo.
Hola, esto te parecerá un poco raro, pero bueno. Es que, estás tan cerca siempre, pero tan lejos.. Tengo guardado el palito del xupaxup que te comiste un día conmigo, y este es el collar que te quité. A veces lo miro y pienso en las horas que me faltan para volver a verte, y pienso en que te voy a decir y que voy a hacer para que te enamores de mí. Quiero que sepas que cuando estes triste yo lloraré contigo, y que cuando seas feliz, pues me reiré contigo. Y que aunque pasen mil años, yo siempre voy a estar esperandote. Siempre. Porque no hay nadie en este mundo que te quiera tanto como yo, nadie. Te quiero.
-¿Por qué no tuvo un buen comienzo?
- Porque conmigo siempre es así, empieza mal y termina peor. Nunca acierto cuando elijo un número. ¿Has visto estos papeles pegajosos para atraer moscas en espiral? Pues yo soy igual, atraigo a las historias cutres que pasan a mi lado. Creo que hay gente así, que son como un imán para aliviar a los demás. Nunca acierto cuando elijo un número. Todo lo que intento, todo lo que toco, se convierte en una putada.